Metodyka nauczania i dydaktyki instruktora nauki jazdy

W programie szkolenia kandydatów na instruktorów i instruktorów nauki jazdy oraz programie szkolenia kandydatów na egzaminatorów istotne miejsce zajmuje kształcenie w zakresie metodyki nauczania i dydaktyki. Trzeba stwierdzić, że w obecnym stanie rozwoju wiedzy dydaktycznej w Polsce nie można wyróżnić dydaktyki nauki jazdy. Nawet o metodyce nauki jazdy możemy mówić wyłącznie w kontekście przeżytych doświadczeń i praktycznych działań podejmowanych spontanicznie przez osoby zaangażowane w kształcenie lub nadzór nad kształceniem kierowców.

Prawie całkowity brak poważniejszej specjalistycznej krajowej literatury nie ułatwia przygotowania spójnej wizji metodyki dla instruktorów. Próby budowania metodyki nauki jazdy przez adaptację opracowań znamienitych pedagogów W. Okonia i Cz. Kupisiewicza są współcześnie dalece
niewystarczające, a czasami wręcz anachroniczne. Cenne artykuły i książki dotyczące edukacji kierowców i instruktorów to materiały głównie anglojęzyczne, ukazujące się w Stanach Zjednoczonych, Australii i krajach europejskich.

Z drugiej strony coraz wyraźniej odczuwana jest społeczna potrzeba doskonalenia kompetencji zawodowych. Problem jednak w tym, że pozostając w zakresie dydaktyki jedynie na poziomie „ludowym” ilustrującym najbardziej osobiste doświadczenia praktyków zaangażowanych w proces kształcenia kierowców i instruktorów, nie sposób wyzwolić się z zaklętego kręgu myślenia życzeniowego i prymitywnych badań ankietowych potwierdzających wcześniej  przewidywane rezultaty.